مشكلات زندگي، انسانها را چنان به خود مشغول ساخته كه هر كس در دنياي دروني خود با نوعي از گرفتاريها دست و پنجه نرم مي كند و گويا خوشيها از بسيط زمين رخت بربسته است و اعصاب اغلب انسانها متشنّج و روان‌ها پر اضطراب و ناراحت است. در چنين محيط غم‌انگيز بايد چاره‌اي انديشيده شود تا اندازه‌اي از آلام دروني كاسته شود و تبسّم و لبخند هرچند كوچك و آني باشد برلبها نقش ببندد. اينجا است كه مي‌توان گفت ادبيّات داروي شفابخش اين گرفتاريها است و با آن مي‌توان به دنياي شاديها روی آورد و افكار پريشان و ناراحت كننده را از خاطرها زدود و از قريحه سرشار شعراء و متكلّمان بزرگ استمداد نمود زيرا ملّت ايران با داشتن ذوق و قريحه و هوش و ذكاوت و بذله‌گوئي و بديهه سرائي و حاضر جوابي و بيان لطایف و ظرایف ممتاز و در ميان ملل ديگر كم نظير است و مكرّر در تاریخ ديده شده است كه مي‌خواستند جمعي را بكشند ولي يكي از همين شعراء‌ و گويندگان بزرگ و توانا با گفتن يك بيت شعر يا يك سخن بجا نه تنها آتش خشم را فرونشانده بلكه جمعي را از مرگ حتمي نجات داده است.