| گريه در اشعارپارسی1 |
 |
 |
 |
|
زچشم خويشتن آموختم رسم رفاقت را كه هرعضوي بهدرد آيد بهجايشديده ميگريد هادي رنجي
ما زهر صاحبدلي يك شمّه كار آموختيم ناله از ني گريه از ابـــر بهـــــار آموختيم قاضي علائي
بر لبم كس خنده اي هرگز نديد الاّ مگر در ميان گـــريه بر احوال خـــــود خنديــــدهام نزاري قهستاني
رسم بد عهدي ايّام چو ديد ابــــربهـــار گريه اش بر سمــن و سنبتــل و نسـرين آمد حافظ
روز وداع گــــــريه نه در حد ديــــده بود توفان اشك تـــــا به گــــريبان رسيـــده بود اوحدي مراغه اي
چون نقش سرنوشت دراين سينه مانده است عشقــي كه گريه مـيشكند در گلو مرا فريدون مژده
گريه شب خاطرت خندان كندچون روي صبح بــــــاغ را آثار شبنم سبز و خرّم ميكند صابر همداني
واي بـر مــــن نداد گــــــــريه مجـــــال كه زنم بـــــــوسه اي به رخســــارت فريدون مشيري
نماز شام غريبان چو گــــريه آغــازم به مويه هاي غريبانه قصّه پـــــردازم حافظ ديروز سيل گرية ز طوفان گذشته بــود امروز پيك اشك به مـــــژگان نمي رسد صائب تبريزي
بيهوده نيست گرية بي اختيار شمــع آبي بـــــــر آتش دل پـــــــروانه ميزنــــد صائب تبريزي
مگر درس كتاب هجر ميگويد اديب امروز كه ميآيد صـــــداي گـــرية طفلان ز مكتبها صحبت لاري
گريان زد و صد بـــاديه چون ابـــر گذشتم از گريه جهان را همه تر كـــــــردم و رفتـــم دهقان ساماني
به هجر و وصل و نشاط و ملال،گريه كنم در آن دلـــــي كه طلب هست آرميدن نيست نظيري نيشابوري
ابرا گر در وادي ليلي نبـــارد گو مبـــــــار دامن صحـــرا هنوز از گــــريه مجنون تر است داش مشهدي
از گريه سوختيم و تو آهي نمي كنــــي در آب و آتشيــــــم و نگـــــــــاهي نمي كني فغاني
ابر و بـــاران و من و يار ستــــاده به وداع من جـــــــدا گـــــريه كنان، ابـرجدا، يــارجدا اميرخسرو دهلوي
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."
|
