فرياد كه جز اشك شب و آه سحرگاه                      اندر سفر عشق، مرا همسفري نيست

لب برلبش نهادم و اشكم ز ديده ريخت                   بر  روي  گل  چو  ابر  بهاران  گريستم

ز اشك من چه مي‌داني گرانيهاي دردم را؟            ز طوفان شبنمي ديدي ز دريا گوهري ديدي

اشكم ولي به پاي عزيزان چكيده‌ام                       خارم   ولي    به   ساية  گل    آرميده‌ام

درهواي چهرة غمديدگان پيدا چو اشكم                 در درون سينة دلخستگان پنهان چو دردم

از    نواي    آسماني      خوشتر    است                  هايهاي  اشك    و    زاري‌هاي    دل

اين‌كه هرشب تا سحرآيد ز چشمم اشك نيست     گوهر جان است مي‌ريزد به دامانم چو شمع

هر قطره‌اي ز اشك، جگر گوشه من است           گاهش بديده گاه به دامن گرفته‌ام

هزار شكر كه   گر  غايبي  ز   ديدة   ما               غم فراق تو با اشك من هم آغوش است

چشمه‌ها جوشيد و  بستانها  شكفت                اشك   شادي    ريخت    از    چشمان من

اشك من رنگ شفق يافت ز بي‌مهري يار          طالع بي شفقت بين كه در اين كار چه كرد

در شب هجر تو شرمندة  احسانم  كرد              ديده   از   بس گهر   اشك   به دامانم كرد

الا اي قطره اشكي كه بر مژگانم آويزي             هزاران عقده بگشايي اگر بر دامنم ريزي

اشكي كه ترا   بر گل   رخسار    دويده                باران   بهار   است   كه   بر لاله چكيده

امروز كه در دست توام  مرحمتي  كن                فردا كه شوم خاك چه سود اشك ندامت

هر چند نيست درد دل  ما    نوشتني                از اشك خود دو سطر به ايما نوشته‌ايم

سرسبزي گلشن بود از همت اشكم                يك برگ چمن نيست كه شرمندة من نيست

اشكم برون مي‌افكند راز درون پرده را                آري شكايتها  بود  از   خانه بيرون  كرده  را

ز گل آن چنان كه سرخي نرود به سعي باران       نتوان به اشك شستن ز تو رنگ بي‌‌وفايي

صراحي و ار از چشمم دمادم اشك خون ريزد      چو راه گرية خونين خود را در گلو بستم

در سلسلة اشك    بود    گوهر    مقصود             گر هست ز يوسف خبر، اين قافله دارد

بيا كه بي‌گل روي تو اشكم از سر مژگان            چو شبنمي است كه از نوك خار، لرزد و ريزد

رخ بر رخش فشردم و اشكم فرو چكيد               در ظلمت شبانه به روشن لقاي او

اشك گرم و آه سرد و روي زرد و سوز دل           حاصل عشقند و من اين نكته مي‌دانم چو شمع

هيچ كس آبي نزد بر آتشم جز اشك من             هم غم خويشم من و هم غمگسار خويشتن

اشكها آهسته مي‌لغزند بررخسار زردم               آرزو دارم روم جائي كه ديگر بر نگردم

كس آگه نيست از سوز درون و اشك خونينم       جز آن شمعي كه مي‌سوزد شب هجران به بالينم

كسي شماره كند اشك ديدة ما    را                  كه قطــــره قطـــــره تواند شمرد در يارا

از آب دو چشمم به كف آمد گهر وصل                بگذار    كه    اين    ابر    گهر بار     ببارد

دور از تو گريه‌هم نتوانم به   كام  كرد                  تــرسم كه سيــل اشك از ايـــن دورتر برد

هزار ديده براي تو اشك ريزان است                   تو اشك همچو سحاب از چه باب مي‌ريزي

مي‌توان از قطره اشكي به مطلبها رسيد            گـــاه باشد خــرمني حـاصل شود از دانه‌اي

طوفان نوح زنده شد از اشك چشم من              با آنكــــــه در غمت به مــــــدارا گريستم

اگر زبان من از   عرض     عشق   درماند              بيــــــان اشك نگر كانهم از زبان من است

مشومأيوس از اين سنگين دلان اشكي بريز آخر     اثر در سنگ خارا مي‌كند آب از چكيدنها

مي‌تپد   دل    به    فراقت   ز برم زود مرو                 بنگــــر اشكم و از چشم ترم زود مرو

چشمان تو در آئينه اشك،   چه زيبا   است              نرگس شود افسرده چو در آب نباشد

اشك سحر    زدايد   از    لوح دل سياهي                خرم  كند   چمن   را   باران   صبحگاهي

شب است و ديدة ما را   بود   بهانة  اشك              كه چشم چشمة درد است و خانه خانه اشك

به اشك ديده نويسم حكايت   غم   خويش             كه ماند از من و عشقت نشانه‌اي ديگر

دلا از خود مشو نوميد، اگر اشك روان داري         كه‌چون آبي به خاكي ريختي، تخمي به بار آرد

اشكم    ببين   ز ديده   چه بي‌تاب مي‌رود                  تا چشم كار مي‌كند اين آب مي‌رود

تا   كي    به     تمنّاي   وصال   تو    يگانه                   اشكم رود از هر مژه چون سيل روانه

تا كي   در    انتظار   تو    اي    آرزوي   جان                 اشك از دو ديده ريزم و آه از جگر كشم

اشك را گفتم چرا مي‌ريزي اي ديوانه، گفت               روزن اميدي از اين گوشه پيدا كرده‌ام

اي اشك سرخ و گرم رو بر چهره‌ام ظاهر مشو          آبي كه پنهان خورده‌ام در روي من پيدا مكن

اگر اشك پشيماني نگردد  عذر خواه  من                   بپوشد چشمه خورشيد را گرد گناه من

شرمندة خون گرمي اشكم كه همه عمر                   نگذاشت مرا گرد به مژگان بنشيند

اشكي   كه   ترا بر  گل    رخسار   دويده                    باران بهار است كه بر لاله چكيده

در ميان اشك شادي گم شدم روز وصال                     اين چنين روزي كه ديدم‌خويش را گم مي‌كنم

مي‌چكد         اشكم       از            جدائيها                   شاخ تاك بــــــــریده را مــــــانم

چو   اشكم    از    غم آن روي لاله‌گون بچكد                  ز خاك ،  لاله برويد ز لاله خون بچكد

روزي    كه    برفت    آن    بت   عهد   شكن                   آهم ز فلك گذشت و اشك از دامن

اي   سيل  اشك   خاك     وجودم    بباد   ره                   تا بر    دل  كسي   ننشيند غبـــار من

ترسم   كه اشك   در غم    ما   پرده‌در شود               وين راز سر به مهر به   عالم سمر شود

اين قطره‌هاي    اشك    عقيقي   زمان زمان              در ديده‌ام ز سبحه صد داانه خوشتر است

اشكم نيافت بوي   وفا    تا   دلم   نسوخت                هر شبنمي كه مي‌چكد از گل گلاب نيست

اشك   سرخي   به رخ   و   چهرة زردي دارم                نالم از درد و ندانم كه چه دردي دارم

اشك  اگر   پاي   وساطت   نگذارد   به  ميان                كه جدا مي‌كند از هم دو صف مژگان را

اشك    است    غمگسار    دل    داغديدگان                  شبنم  كند  خنك  جگر  داغ  لاله را

ديروز   سيل    گريه   ز طوفان   گذشته   بود                 امروز پيك اشك به مژگان نمي‌رسد

چون گل   ز   ساده لوحي   در خواب ناز بودم                 اشك و  داع   شبنم  بيدار كرد  ما را

اشك   خونين    به   طبيبان بنمودم   گفتند:                درد عشق است و جگرسوز دوائي دارد

طفل اشكم خويش را رسواي مردم كرده است           مي‌دود هر سو نمي‌دانم كرا گم كرده است؟

يك    روز    دامن    تو    بگيرم  كه چند شب                 در   دوري   تو   اشك   به   دامن گرفته‌ام

همچو رؤيايم به چشم دل نشستي سالها                لاجرم چون اشك از چشمم به دامان آمدي

اشك از رخش ستردم و گفتم كه   بي گمان               بالين عشق من دم مرگ است و رستخيز

پاس   دلهاي   خراب و  چشم اشك آلوده را                 گنج در ويرانه‌ها مي‌باشد و گوهر در آب

بيا   و      جوش      تمنّاي     ديدنم      بنگر                 چو اشك، از  سر مژگان   چكيدنم    بنگر

اشك من است در هوس   موي و   روي   تو               هر شبنمي كه در شب  مهتاب   مي‌چكد

با دل روشن    نگردد    جمع   خواب   عافيت               عمر شمع ما به اشك و آه در محفل گذشت

چه شكوه مي‌كني از اشك تلخ  خود  صائب                 ترا شراب از اين خوشگوار تر ندهند

شرمندة خون گرمي اشكم كه   همه   عمر               نگذاشت مرا اشك  به دامن بنشيند

اشكم       بدويد      تا       بگيرد        راهش               بر   وي    نرسيد   و  دامن من بگرفت

نماند   در   نظر   از جوش   اشك، جاي  نگاه               مگر   ز    رخنة   دل   يار   را نظاره كنم

ناگه    دويد    بر   سر      مژگان      دلكشش              اشكي؟ نه، گوهري كه ندانم بهاي او

مهرة گهواره‌ام اشك است  چون  طفل  يتيم             مي‌خورد خون دايه تا خاموش مي‌سازد مرا

شب ز گرميهاي  اشك  دشت پيما  سوختم              چون چراغ ناخدا بر روي دريا سوختم

از  سيل اشك شوق  دو چشمم  معاف دار               كز اين دو چشم آب، فراوان كشيده‌ام

گريان  چو  به  سر  منزل   احباب   گذشتيم               صد مرتبه  در  هر قدم  از  آب  گذشتيم

سيل اشكم گرهي بر دل جيحون زده است              تيرآهم به صف چرخ شبيخون زده است

بي‌تو چو شمع كرده‌ام گريه و خنده كار خود              خنده به عهدست تو گريه به روزگار خود

نظر ها

افزودن جدید جستجو RSS

حمیدرضا   |IP :78.39.192.xxx |2010-01-06 22:42:45 با درود فراوان بر شما آموزگار دلسوخته زبان شکرین پارسی/ سروده های نابی را گرد آورده اید.بسیار خرسند و شادمان شدم. بدرود پاسخ | بازگو 0   0

نوشتن نظر
نام:
ایمیل:	اعلام نکردناعلام کردن
آدرس سایت:
عنوان:
قالب نوشته:	-رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."